Volwassenenprod.

Waarom heeft een stuk dat ruim 400 jaar oud is nog steeds zo’n enorme aantrekkingskracht? Wie het weet mag het zeggen. Al vanaf de eerste keer dat ik het stuk als puber zag (in de BBC-versie met John Cleese als Petruchio), was ik er door gefascineerd. Het is de schuld van Cleese dat ik überhaupt geïnteresseerd ben geraakt in de stukken van Shakespeare en in dit stuk in het bijzonder.

Shakespeare schreef in 1592 of 1594 zijn “The Taming of the Shrew” (letterlijk: “het temmen van de feeks” en niet “de getemde feeks”, zoals het, mijns inziens, al jaren foutief in Nederland bekend is). Het feit dat toen nog dochters uitgehuwelijkt werden was ook al passé. Tenminste in Engeland. Vandaar dat Shakespeare dit stuk, zoals zo veel van zijn stukken, in Italië laat afspelen. En dan ook nog eens een Italië van de vroegrenaissance. Zeg maar zo’n 100 jaar voor de première. Het gaf iets exotisch aan het verhaal van de zussen die zich in de mannenwereld moeten begeven. De ene uit vrije wil, de andere als opgave.

Katharina is de oudste van twee zussen. Ze is een helleveeg en wil geen enkele man, en niemand wil haar. Haar jongere, knappere zus, Bianca, heeft de mannen voor het uitkiezen. Toch mag zij pas trouwen als haar oudste zus aan de man is geholpen. Een fortuinjager uit Verona, Petruchio, heeft te horen gekregen dat met de oudste er ook een enorme bruidsschat aan het huwelijk vastzit. Hij besluit Katharina te trouwen en breekt haar wil en wint uiteindelijk ook haar liefde. Bianca gaat ondertussen haar eigen weg. Ze kiest een minnaar en trouwt met hem.

Dat is kortweg de samenvatting van het oorspronkelijke stuk. Voor deze bewerking viel mij meteen op dat Katharina eigenlijk teleurgesteld is in haar familie en de mannen in het algemeen. Terwijl Bianca er op los leeft en alle mannen aan het lijntje houdt. Wie is dan eigenlijk het grootste kreng? De nadruk kwam daardoor niet op het temmen te liggen (zoals in het oorspronkelijke stuk), maar op de verhouding van de twee zussen en hun visie op huwelijk, familie en, uiteraard, op mannen.

Naast de verwikkelingen rond Katharina en Bianca trekt er ook een bonte stoet van minnaars voorbij, al dan niet vergezeld van bedienden, secretaresses en P.A.’s (personal assistents). Zoals zo vaak bij Shakespeare vinden er ook de nodige persoonsverwisselingen plaats. De meester die knecht wordt en omgekeerd. Het was en is een populair gegeven in de stukken van Shakespeare en zijn tijdgenoten. Ook de Commedia dell’Arte is duidelijk van invloed geweest op “The Taming of the Shrew”.

Qua spel is er voor een realistische vormgeving gekozen. En daardoor wordt de inhoud scherper. Het schuurt meer. Het wordt nijpender. Eigenlijk is het een tragikomedie geworden en is de humor zwarter en minder voorspelbaar dan in het origineel.

Ook het decor zal sober zijn om juist alle nadruk op de emoties en het psychologische proces te leggen. Bovendien hebben we in Mariahout natuurlijk een prachtig theater, met enorm veel mogelijkheden. Waarom zou je dan nog van alles willen gaan toevoegen?

We zijn nu een maandje bezig met de mise-en-scène van “Bitch”. Het gaat allemaal nog heel voorspoedig en als deze trend zich doorzet, dan staat er straks in september een theatraal hoogtepunt in dit jubileumjaar op de planken. Ik heb er in elk geval alle vertrouwen in…

Peter Stax,
Regisseur en Tekstschrijver

Afgelopen week zijn er tijdens de repetities van de volwassenenproducties Bitch fotos gemaakt van, een deel van, de spelersgroep, en voor de pr.

De voorstelling zelf zal in september te zien zijn in het Openluchttheater van Mariahout, en mogelijk ook nog in andere theaters.
De speeldata verschijnen spoedig op de site.

De foto’s kun je hier bekijken.

Dit jaar zal “Bitch” de volwassenenproductie van 2012 worden. Bitch is gebaseerd op “de getemde feeks” van Shakespeare.
Houdt onze site in de gaten voor meer informatie over deze voorstelling en de speeldata.